Όπως και χτες με τις θέσεις του κ. Αλμπάνη αλλά και προχτές με τις θέσεις του κ. Δραΐνα εντύπωση μου προξενεί η διάθεση όλων των υποψηφίων να στοχεύσουν την αρχική τους ρητορική στον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Από αυτή τη ρητορική δεν ξεφεύγουν και οι θέσεις του κ. Τσιάνου. Αμφίπλευρος αγώνας για την διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου προς την κεντρική εξουσία και προς τις ακαδημαϊκές συντεταγμένες(;;;). Δεν ξέρω κατά πόσο είναι συνηθισμένοι στους αγώνες ο συνδυασμός του κ. Τσιάνου αλλά θα είναι μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Εάν πάντως απειλείται ο δημόσιος χαρακτήρας του πανεπιστημίου θα εμπιστευόμουν περισσότερο τον συνδυασμό του κ. Δραΐνα γιατί σε αυτό τον τομέα κατεβάζει dream team. Νομίζω πως είναι περιττό να υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο πως οι απόψεις που εκφράζονται στο παρόν κείμενο είναι προσωπικές. Οποιοσδήποτε θέλει να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα ας διαβάσει τα αρχικά κείμενα που έχουν καταθέσει οι υποψήφιοι.
Γενικότερα οι θέσεις του κ. Τσιάνου είναι ασαφείς. Αυτό σημαίνει ότι δεν λένε τίποτα ουσιαστικό και συγκεκριμένο, οι προτάσεις δεν εμπεριέχουν κάποιο χρονοδιάγραμμα εφαρμογής και περισσότερο παραπέμπουν σε ευχολόγιο. Για τον λόγο αυτό την λέξη προτάσεις εφεξής στο συγκεκριμένο κείμενο θα την έχω σε εισαγωγικά διότι δεν έχει την έννοια που της αποδίδεται από τον περισσότερο κόσμο.
Για την έρευνα οι θέσεις της παράταξης του κ. Τσιάνου δεν ξεφεύγουν από το παραπάνω μοτίβο. Η “πρόταση” είναι, πως θα υπάρχει μία κάποια αξιοπιστία και διαφανή κατανομή των πόρων αλλά δεν γίνεται κάποια πρόταση επί της ουσίας πως θα διασφαλιστεί η διαφάνεια. Οι θέσεις για έρευνα περιλαμβάνουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία δυστυχώς δεν εξειδικεύονται καθόλου. Υπάρχει “πρόταση” που λέει ότι θα “δημιουργηθεί διαδικασία μέσω της οποία θα αναγνωρίζεται και θα επιβραβεύεται η συμβολή στην γνώση” αλλά δεν αναφέρετε ποια θα είναι αυτή διαδικασία. Αν θα υπάρχει κάποιο διάφανο σύστημα αξιολόγησης της διαδικασίας αυτής με συγκεκριμένα metrics, αν αυτά θα δημοσιεύονται και ούτω καθεξής. Έτσι λοιπόν μένει να δούμε εάν δημιουργηθεί κάτι τέτοιο να μην επιβραβεύονται οι ημέτεροι. Οι θέσεις για την έρευνα περιέχουν κάποιες ιδέες θεωρητικό επίπεδο αλλά δεν υπάρχει κάπου μία ανάλυση των πρωτοβουλιών και κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα στόχων. Το γεγονός αυτό δημιουργεί την εντύπωση πως κάποια πράγματα λέγονται για να λέγονται χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα του ελέγχου από εμάς ή από κάποιο άλλο ενδιαφερόμενο εάν θα πραγματοποιηθούν τα όσα λέγονται.
Το πιο σημαντικό θέμα για το πανεπιστήμιο είναι η επιλογή του ανθρώπινου δυναμικού του καθώς αυτό εν πολλοίς καθορίζει την ποιότητα του ιδρύματος και τις προοπτικές ανάπτυξής του. Εντύπωση προκαλεί η πλήρης απουσία “προτάσεων” προς αυτό το σημείο έστω και σε θεωρητικό επίπεδο, όπως έκαναν οι υπόλοιποι υποψήφιοι. Θέλω να πιστεύω πως ο συνδυασμός του κ. Τσιάνου δεν συναινεί με την αθλιότητα που υπάρχει σήμερα με αποτέλεσμα υποψήφιοι με λιγότερα προσόντα να κατατάσσονται σε καλύτερες θέσεις από τους συνυποψηφίους τους. Διότι στον πλανήτη που ζω εγώ (για να μην ξεχνιόμαστε) στα πανεπιστήμιά μας θέλουμε τους άριστους και όχι τους αρεστούς και θα πρέπει ο κ. Τσιάνος να ξεκαθαρίσει σε αυτό το θέμα εάν είναι με τους άριστους ή τους αρεστούς. Οι “προτάσεις” για την λειτουργία παιδικών σταθμών και δημοτικών σχολείων είναι ωραίες αλλά αν σε αυτούς που απευθύνονται δεν έχουν προσληφθεί με αξιοκρατικά κριτήρια τότε δίνει την εντύπωση πως απευθύνεται σε μία παρέα που έχει βολευτεί σε ένα δημόσιο ίδρυμα.
Λόγος γίνεται και για την αξιοποίηση της περιουσίας του πανεπιστημίου. Βέβαια για να γίνει μία ολοκληρωμένη προσέγγιση προς αυτή την κατεύθυνση, η οποία θα έχει πραγματική αξία και απτά αποτελέσματα πρέπει να προηγηθεί κάποιος σχεδιασμός. Κάτι τέτοιο απουσιάζει κραυγαλέα από τις “προτάσεις” που έχει καταθέσει ο κ. Τσιάνος και προξενεί εντύπωση η έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς στην αναπτυξιακή πολιτική του πανεπιστημίου. Οι μόνες “προτάσεις” που έχουν μία γενική αναπτυξιακή κατεύθυνση αναφέρονται για την έρευνα αλλά σε μορφή θεωρητική, μελλοντική και ασαφή.
Γενικότερα οι προγραμματικές θέσεις του κ. Τσιάνου προσπαθούν να καλύψουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων για το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων αλλά υστερούν σε δύο βασικά επίπεδα: (α) δεν υπάρχει καμία είδους εξειδίκευση και προγραμματισμός στις θέσεις και (β) διαφαίνεται κάποιας μορφής ταύτισης με την υπάρχουσα κατάσταση και όχι πραγματικής ρήξης που είναι το ζητούμενο για να αλλάξουν οι προοπτικές του πανεπιστημίου.
